Ondergrond en verhoging: waarom een gieter er niet onder past

Het gewicht dat er straks staat

Een ton van tweehonderd liter weegt gevuld ruim tweehonderd kilo, en dat rust op een grondvlak van nog geen halve vierkante meter. Op gras of losse aarde zakt dat weg — meestal aan één kant, waardoor de ton scheef komt te staan en aan de lage kant begint over te lopen.

De minimale oplossing is een stel stoeptegels op een laagje zand, waterpas gelegd en aangetrild. Beter is een betontegel van 40 bij 60 of een klein terrasje van gebakken klinkers. Het gaat niet om de mooiheid maar om het vlak blijven onder belasting.

Op een houten vlonder of terras op poeren geldt hetzelfde punt als bij een balkon: informeer wat de constructie draagt voordat u een grote ton neerzet.

Hoogte om te kunnen tappen

Dit is het praktische punt waar de meeste mensen na een week tegenaan lopen. De kraan van een regenton zit doorgaans tien tot vijftien centimeter boven de bodem. Een gieter van tien liter is ongeveer dertig centimeter hoog. Reken uit wat dat betekent: zonder verhoging past er geen gieter onder, en staat u met een kannetje te scheppen.

Dertig tot veertig centimeter ophogen lost dat op. Dat kan met twee lagen betontegels, met een kant-en-klaar onderstel of met een stapeltje klinkers — mits het geheel vlak en stabiel is en de ton er niet overheen kan kantelen.

Een bijkomend voordeel: hoe hoger de ton staat, hoe meer druk er op de kraan staat. Dertig centimeter extra hoogte merkt u meteen aan de straal.

Vlak, niet bijna vlak

Leg een waterpas op de bovenrand van de lege ton, in twee richtingen. Een ton die een paar graden scheef staat, loopt niet alleen scheef vol; het deksel sluit dan ook niet meer goed, en bij het overlopen komt het water precies op de plek waar u dat niet wilt.

Zet de ton nooit direct tegen een gevel aan. Laat een paar centimeter lucht, zodat het metselwerk kan drogen en u erbij kunt om schoon te maken. Bij een houten schutting is dat nog belangrijker: hout dat jaren tegen een natte ton aan staat, rot van achteren weg.

Ruimte om te tappen

Een enkel detail dat later veel scheelt: laat aan de kraankant iets meer ruimte vrij dan u denkt nodig te hebben. U staat daar straks met een volle gieter van tien kilo, en dan wilt u niet balanceren op de rand van een border of tussen twee potten in.

Denk ook aan de ondergrond dáár. De plek onder een kraan wordt structureel nat — elke keer dat u tapt morst er iets, en de laatste scheut loopt na. Op gras geeft dat binnen een seizoen een kale, modderige plek. Een tegel of een schaal met grind eronder houdt het netjes en voorkomt dat u met modder aan uw schoenen de tuin in loopt.

Plek in de tuin

Naast de regenpijp is de plek meestal al bepaald, maar er valt vaak meer te kiezen dan mensen denken. Drie overwegingen: zo dicht mogelijk bij de planten die u begiet, zo veel mogelijk uit de zon, en niet op de plek waar u langs moet met een kruiwagen.

Schaduw scheelt algengroei en houdt het water koeler. Staat de enige aansluiting op het zuiden, dan is een donkere ton met een goed sluitend deksel het alternatief.